22 january 2016 / 12", ep / Black Opal Tapes [UK], BOPW004
techno, experimental not so experimental, raw, ritual
[8.5] chrysoberyl Powerful illumination in the desert. It isn't a meditation training from women periodic.
A1.Eremite
A2.Ambiguity
B1.Sublunar
B2.Paranoia
Pochodząca ze stycznia epka labelu Black Opal - Behind the line wykonawstwa Sciahri to muzyka na wskroś acetyczna, z silnymi rytualnymi zapędami.
Słuchawszy jej przeżywamy niemały odlot, począwszy od delektowania się symbolicznymi, masywnymi sekwencjami technicznymi quasi-gongów zawodzącego buddysty tybetańskiego, na twardym lądowaniu - paranoi po kilkudziestu dniach głodówki połączonej z deprywacją snu kończąc.
Nie mamy tu jednak do czynienia ze słodko-gorzkim eterem kadzideł i medytacją relaksacyjną z Pani Domu, a raczej prawdziwą, potężną iluminacją na pustkowiu.
Pierwszy z czterech utworów, mianowicie Eremite prezentuje nieco delsinowski sound, majętnie jednak zabrudzony i bardziej zdecydowany.
Na wskroś surowe brzmienie jest nasycane padami o chłodnej barwie, kwaskowymi, wirującymi motywami, niechlujnymi, błotnistymi clickami, niskiej średnicy dzwonkami, miksującym moździerzem czy tunelowymi zagłębieniami.
Cierpiąc na syndrom przemęczenia muzyką techniczną, nie odczuwam przy odsłuchu przesycenia, całość jest dobrze wyważona i równa, a utwory dość zróżnicowane.
To pokaz udanego rzemiosła w dziedzinie raw techno, z małą dozą określonej specyfiki.
techno, dub techno, house, tech-house, deep house, ambient, downtempo
eclectic, colorful, gentle
[8.5] chrysoberyl
No artificial emphasis but catching lightness, freedom and rich color.
The combination of culture and precision.
Plastikman, Fennesz, Cobblestone Jazz, John Tejada, Wolfgang Voigt and many more... discogs
Ekstremalnie cierpliwy rzemieślnik i znakomity artysta proponuje długą opowieść o wielce kompleksowej i pomysłowej budowie. Twór całościowo zbliża się do doskonałości, a co za tym idzie, niesłychanie ciężko wyłapać w nim najmocniejsze punkty.
Skroplone poranną rosą sieci snują się przez najważniejsze rejony elektroniki, zwiewnie poruszając się między gatunkami, nawet w obrębie pojedynczych utworów. Zostaniemy uraczeni ambientem, dubem, różnymi odmianami house'u, techno, acidem i wieloma innymi.
Fabric 83 zachwyca pełnymi smaku, wyrafinowania łączeniami tworzącymi nową jakość miksu i gromką inspirację, czy nawet wyznacznik dla nowych pokoleń dj-ów. Snującym się fantazmatom brak jest jednak dynamiki, co wcale nie świadczy o suchości, brak tu sztucznej emfazy i przejaskrawienia, nadrabiają: lekkość, swoboda i bogata barwa. Krawędzie miksu są obłe, nieostre, wręcz organiczne. Wielość niuansów - nawet po wielu odsłuchach - pozostaje niezliczona i zachęca do wciskania klawisza repeat.
Mimo wspomnianego braku uderzenia przez cały odsłuch nie schodziły mi rumieńce, a ochom i achom nie było końca. Ten miks nie ma sobie równych pod względem ilości przewertowanego materiału, w tym miejscu przypomina mi się, nieco już starawy, miks Yaca, właściwie miks-produkcja, zbudowany z sampli wyrwanych z produkcji 250 artystów.
Połączenie kultury i dokładności z kilkoma popisami.
[8.5] chrysoberyl 'rotating shells from the sonic hell. fucked-up brainnovatives'
1. Thuril Whir
2. Blue
3. Jezmonite
4. Canthem
W labeluVisionista, epkę wydała niebyle pizda, u boku mecenasa Kouligasa, jej nie trza kutasa.
Wylała boskie, szklane oceany, aczkolwiek niestety będziem słyszeć tylko i aż ciche peany.
Wróble jak woda w kiblu gromko ćwierkają, przez wrony wyłupione oczy mają.
Pralka z bębnem na zaróżowionego mózgu 1,225 kilo, którego ostro poryło.
Panie, Autechre było pionierem, a grime ten, sonicznym lśni bajerem.
Monolake, Quake, którego wirnik wryto w urwany silnik giery.
A teraz soniczna oblewa mnie sperma, na modłę lux aeterna.
Oj, dostanie mi się za ten 'wierszyk', nie po raz pierwszy.
Chmara mar, skwar, ludzi-muchomorów czar.
Jakiś gad, elokwentną recenzję mi skradł.
Po odsłuchu Halopopierdolu weź,
zapomnisz bełkot ów,
jebniesz w łóżko,
no i cześć.
Poemat ten dedykuję wszystkim Paniom z okazji Dnia Kobiet. Okresu obfitości, mocnych kości do fizycznej miłości, drogie Panie.
11 january 2016, ep, vinyl / Delsin Records [NE], 114dsr
trippy chillout, cosmic unknown, playable
A1.Untitled7:04
A2.Untitled6:47
B1.Untitled6:31
B2.Untitled 6:40
[8.5] chrysoberyl
Znajdowałam się w czymś na kształt symulacja przestrzeni kosmicznej. W sztucznym eterze, w którym rozbrzmiewały odgłosy szurania przestarzałych kombinezonów znajdowały się konsolety pełne różnokształtnych przycisków a pod nimi wajchy regulujące prędkość i zapętlenia. Gdy zamykam oczy i wyobrażam sobie pod powiekami powyższy obrazek w głowie dudni głębokie electro-techno, syntezatory budują iluzję przestrzeni kosmicznej lśniącej barwami zorzy polarnej, a podstarzałe drum machiny naśladując futuryzm uśmiechają się do mnie mimochodem. Toż, Panie to Conforce jeszcze z czasów Łajki, jakby bardziej udomowiony, ale zarazem bardziej surowy, obłe krawędzie zostały zastąpione przez ostre ranty, o które jednakże trudno się pokaleczyć, ponieważ całość jest wyjątkowo przyjemna dla ucha i niezobowiązująca. Niebiański śpiew syreny z bagienka odbijającego gwiazdy, wyhodowanego na piachach legendy Detroit.
note: młody brytyjski producent proponuje odskocznię od podkręconych, spitchowanych garage'owych produkcji.
scenka rodzajowa: na stabilnej, nasłonecznionej, rytmicznej platformie jak gdyby beztrosko wachlują się dupy wytwarzając efekt low-fidelity. brązowe krągłości, miażdżący myślotok połączony z nieumiejętnością czerpania przyjemności z odpoczynku i urocza chmura feromonów nad spoconymi ciałami - po dłuższej obserwacji staje się jasnym, że o błogim relaksie mowy nie ma, przecie to pracoholiczki, prawdziwe uosobienie chaosu. ekhm...
Wyekstrahowany niepokój z BoC, zaznajomiona z zapisem nutowym Ikonika, Onra z ptaszkami na ramionach, beczkowerble Buriala i skradzionykosmos Actressa - niezły bigos, świetna produkcja. 'Taro' zamknie usta każdemu niedowiarkowi.
note: "In a music scene where party is king, love songs are often few and far between. Ninca Leece's Feed Me Rainbows, the third issue on Bruno Pronsato's thesongsays imprint, offers nothing less than a love song, and story, in two parts. Appropriately, Leece's original is accompanied by a remix from Public Lover, a new collaboration with her beau Bruno.
Despite the poetic lyrics, the release abandons the pop sensibility of Leece's recent album, There Is No One Else When I Lay Down and Dream, in favor of a far dreamier presentation. Bright, breathy vocals about smiles and childhood still play a central role, but her seductively whispered "feed me rainbows" is presented as a part of something greater here. The opening moments call to mind the emotive reverb of My Bloody Valentine's Loveless, and the track accelerates with the warble of something akin to Snoopy's jaw harp, a chirp that leads you by the hand into the belly of the track's psychedelia. A beautiful bassline plays in the background while an echoing Rhodes-y loop spins round and round. Unkempt claps join snappy snares leading to the exit, where gorgeous chords emerge like an oncoming dawn.
The Public Lover rendition is hazier and more mischievous than its feminine counterpoint. Here we find the discordant lilt familiar to fans of Pronsato's other projects—Leece's soft French accent is distorted, as if the memory represented here was recorded onto tape that had begun to erode. Sultry shaker sounds roll into ambient moments of doubt, and a careful listen can make your flesh begin to bristle. But the uncomfortable tension orchestrated in these bars is broken by a welcome belt from the pair—"the world is our concierge"—as the song unfolds again into measured bliss.
The only confusing moment comes with the onset of a foreground conversation from the cutting room; though it's intriguing to hear a bit about the recording methods behind this enchanting aural story, here the talking interrupts the trance—only for a moment. Before long, the playful Rhodes have returned to drive this pony home. The end result is a perfect glow to accompany the final melting away of winter." - Sarah Joy Murray, RA.
B1. Sacrifice Of Love (Even Tuell Dancing Alone Now Rmx)
B2. Mantistyle (Sistema Rmx)
note: "If delays hadn't postponed the release of this latest Pulshar single until now, it would have marked 2009 as a nearly perfect musical year for Pablo Bolivar. With his excellent sophomore album Recall on Regular, a mix for the revitalised Galaktika label plus a handful of solid singles, the return of his Pulshar project was almost the icing on the cake.
The new track, "Sacrifice of Love," from the Barcelona-based duo continues on from where the Brotherhood compilation left off, only here everything has a brighter air of pop sweetness to it. Sergio Aphro's vocal is breathy and comforting, whereas Bolivar opts for softer, almost cooing, synths. The dub elements may also be subtle, but they still cast a warm shadow beneath the shiny façade.
Pulshar normally brings out the best in their remixers, though Even Tuell's mix is somewhat disappointing. The staccato loops of vocals and prismatic beats get burned out looking for something more, like a bass run or a continuous melodic element, to gel everything together and break the inertia. However, Deeps Edayar and Sistema's previously unreleased takes on "Mantistyle" more than make up the difference. Edayar's remix is sonorous and seductive deep house with a well worked dub techno growl at its core to add a gruff streak. Sistema's intriguing mix is from another world altogether, blending a big '80s electro drum sound, acid synth pads and melodic licks." - Chris Mann, RA.
note: "‘Tranqill is a reclusive South London producer and MC who tells brutal tales of street life with rare wit and panache. It’s like the first time you heard the Wu-Tang: raw, spontaneous, urgent paranoia that’s instantly compelling.
The Hidden Treasures EP collects three jewels from his vast unreleased catalogue. Chips & Cheese serves as the ideal introduction as Tranqill lays all to waste over a perfect loop. If you haven’t already rearranged your top 5 UK list by now, Payroll and the monstrous one-verse Deadly Wintaz will leave you gasping. Throw in the best remix Paul White has ever done and it’s a wrap.
And if you like your beats with room to breathe, Paul White’s Dirty Dub is a monster, an explicit version of the track that first appeared on a now rather expensive white label 7” and Mary Anne Hobbs’ Wild Angels compilation."
note: "Cardopusher delivers one of his better releases for On The Edge with three tracks of deeper dubstep electronica. The most impressive is 'Schematic Blocks', using droning synth pads and clipped garage rhythms to create a lush atmosphere reminding of Synkro on valium, while 'It's Yesterday Already' drops the tempo and ups the groove to a 130bpm garage drift before the ethereal 'Taken For A Ride' reminds of Narcossist or Indigo's take on dub-techy steppers. Lovely stuff." - boomkat.
note: "Dollkraut aka Pascal Pinkert is back with another great EP after his previously successful release Cheveux Noir on Sound Architecture. Once again he shows his ability to produce a unique blend of house influenced by soul and jazz. Loaded with warm and analogue sounds paired with his intuition for solid vocals and sampling. The remixes featured on this record are done by two swinging tag-teams. First of all the well known Krause Duo (Freude Am Tanzen/Musik Krause) with a edgy sharp jacking remix. On the B-Side Scott (The Gym/My Best Friend/Fluid Ounce) turn the downbeat track Precious Fool with their jazzy twist into a dancefloor anthem."
note: "With Rush Hour repressing three 12-inches of material in the past 12 months, it's obvious that the Dutch imprint has plenty of faith in the back catalog of Ali Gibbs, AKA Nebraska. But while Terrestrial Variations and Satellite Variations seemed like slightly curious tracks to warrant the treatment—chilled out smooth disco and polite raw house of quality, but not exceptional vintage—it all begins to make sense on A Weekend on My Own.
Perhaps it's just the urgency in opening track, "Soho Grand," but there's a certain something here that you couldn't find on the previous EPs. "Soho Grand" is just as polite as anything found on either Variations, but its treadmilling bassline takes things to a higher level. The same goes for the title track, whose guitar is just ethereal enough to retain a sense of wonder, and whose beat keeps things pumping nicely while synths flutter in the distance.
"Time Has Come Pt. 1" is the perfect B-side counter, a pounding tune that only lets up to allow droning deep house chords, a sliver of a piano and a voice that echoes the title wistfully before finding its disco footing. "Masala Dosa" keeps the pressure on with a fat bassline and big beat. But it's the keys that make the song, little beacons of light that play out as if they're permanently caught in a locked groove that bounces every so often...just to make sure you're still awake." - Sam Louis.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(96)/discogs-images/R-8012257-1453469828-2875.jpeg.jpg)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(96)/discogs-images/L-912407-1454662553-3795.jpeg.jpg)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(96)/discogs-images/R-7073419-1433253109-8464.jpeg.jpg)
Posty
