Składający się z 11-stu utworow pełnoprawny lp, ktory zostanie wydany w marcu dla Hyperdub. odległy, plutoński gulasz, ktory można określić jako minimal, philharmonic dubstep 'bout war and cosmic unknown, zbudowany na zestawie nowoczesnych sampli. Akustyczna siostra Visionista, wykazująca taką samą jak u niego zdolność funkcjonalizowania szkicow muzycznych. Daleki pobratymiec klasykow gatunku, poruszający problem wspołczesnego społeczeństwa wobec aparatu represji. Stryszek fiharmonii rozrywany jerychońskimi trąbami, wiolonczelami, twardymi harfami i metalicznymi wokalizami, wysypują się zeń nesesery narzędzi pokrytych tytanem. Istne rumowisko.
Spiętrzone dźwięki miażdżące małżowiny uszne i pozostające w nich względnie długo, wygrywane w ciemnych komnatach, pokrytych kraterami i w symulatorach wojny.
6 november 2015 / CD Album / Hyperdub [UK] - HYPCD003
footwork, experimental
speed, chaotic, sharp, original, microdigital
1. Zero Point Energy
2. Notel
3. Void
4. Holo
5. Third Ear Transmission feat. Spaceape
6. Zero Work
7. Vacuum Packed
8. Wu Wei
9. Casimir Effect
10. Respirator
11. Mirage
12. 9 Drones
13. Nothing Lasts Forever
[6.5] iridium
Steve Goodman, którego nie trzeba nikomu przedstawiać skusił się na buńczuczny wybryk skacząc w otchłań nicości, tunelu wcale niebezdennej pustki, bo roztrzaskującej łeb w randomową drobnicę werbli i clapsów footworku robiąc miejsce dla chaosu.
Kosmiczna małpa zmarła w wieku 44 lat wskutek raka, co, jak mniemam stało się przyczyną opróżnienia przez Steve'a swoich połaci majestatycznego dubstepu, niegdyś pionierskiego, potem w osnowie electro i złożenie hołdu swojemu zmarłemu przyjacielowi
Uwolniony od wszelkich przymusów zdecydował się na odważną rearanżację, rewolucję, postawił przed sobą zadanie ujarzmienia rozgardiaszu i wprowadzenia do footworku świeżości, pozostawiwszy jednakże pełnię swojego dotychczasowego repertuaru, a zwłaszcza ponury sznyt. Słuchając 'Nothing' możemy się przekonać, że jest jeszcze dużo miejsca na żonglerkę różnorakich novum w obrębie gatunku. Łączenie połamanych, szybkich rytmów z 8-16 bitowymi nieco kiczowatymi i prawie zawsze fałszującymi klawiszami z głębokim, sensownym basem.
Dubstep, poza paroma wyjątkami [Visionist - Safe] jest wyeksploatowany do granic możliwości i ludzkiej wyobraźni, dlatego nowa produkcja wymagała podjęcia radykalnych kroków pod postacią wspomnianego już wpasowania się w rynkową stylistykę, tutaj należy się ukłon - udało się.
Numery łatwo zapadają w pamięć przez wzgląd na swą prostotę i funkcjonalność, to znaczy dynamiczny, parkietowy charakter importowany prosto z UK.
'Zero Point Energy' rozpoczynający ucztę kolesi w okularach 3D - kusząco rozpoczyna album eksperymentalnymi szmerami, odgłosami spadających na tetrisową paletkę, spongowanych, cyfrowych kulek, zza rozsuwającej się kurtyny atakuje tyraniczny bas, który będzie towarzyszył nam przez resztę przygody, czas na pokaz!
Świerszczyki i banalne arpeggia, ni to mroczne, ni to dające nadzieję, skontrowane zostają pierdzącymi, lodowatymi dołami, oto 'Notel', czyli nakręcona mechaniczna pomarańcza, która zagrzeje swoje miejsce w dużych salach. Stare patenty spotykają się z futuryzmem w szlagierowym bangerze 'Void', bity oscylują między stepami a pracującymi stopami.
Na starsze brzmienia natrafiamy również w przypadku niezbyt udanego 'Wu Wei', mocno spokrewnionymi z 8-bitowym materiałem zamieszczonym na epkach z ostatnich 4 lat.
'Holo', przywdziewająca różne maski, holograficzna ilustracja eksperymentalnych zabaw, opatrzona mikrosamplami wokalnymi, wszechobecna cyfryzacja nabrała formy audio, bliźniaczo podobny jest 'Casimir Effect'.
Na szczególną uwagę, zaraz obok 'Void' uwagę zasługuje wyobcowany 'Zero Work' przypominający klimatem film George'a Lucasa THX 1138. Setki pracowników w białych kombinezonach haruje w prawie pustych, białych, pomieszczeniach przy zaawansowanych maszynach, podawany im jest entracen, substancja kasująca wszelką refleksyjność, popęd seksualny, tak by mogli zaakceptować nowy, nieprzyjazny świat wykazując niesłychaną koncentrację i precyzję w pracy. Świetne, pulchne cyce mocarnych perkusjonaliów i znakomicie satysfakcjonujące kwilenie przyduszanych ludzi-numerów. Zafałszowaną nutą finalizuje przedstawienie.
Bez wątpienia najbardziej pokręcony jest 'Respirator'koślawe bity kulają sie na blipach, zawodzi karetka, tworząc ostry rozpierdol, ogluszający efekt. To sprint z dwururką w dłoni. Najpiękniejsze, ale i proste akordy spotykamy w 'Mirage', subtelne uderzenia w filigranowo brzmiące trójkąciki otoczone ni stąd ni zowąd rojem bzyczących much, masywny, mechaniczny kick beznamiętnie zabija insekty.
Album to mgnienie, dlatego pozostawia mały niedosyt, mimo to stanowi świetną wycieczkę w krainę futuryzmu. NOWA BROŃ! Po takiej dawce energii Morfeusz z ampułki zadziała ledwie kojąco. Słuchać na dynamicznym sprzęcie.
Pełne strzępów życie zostało zmiecione po wsze czasy, jest nicością, pustą przestrzenią zatrzaskującą się na Twych uszach, pod asfaltem bassline'ów tłoczą się minione życia.
Nowy Burial zaskakuje energetyką, zbliżającą do gatunkowego wykolejenia w stronę rave (co wszyscy powtarzają jak jeden mąż) oraz d'n'b. "Rival Dealer" wprowadza nas do ciemnej pieczary kipiącej atmosferą emo-dxm-owej robotyki. Perkusjonalia wydają się całkiem zwyczajne i nieco zbyt sypkie, ale za to pełne powietrza. Delikatne djskie wkrętki, wokalizy już prawie najmocniej r'n'b, mocniej jest tylko w 'Come Down To Us'. Hienowate wyjce ustąpiły głosom opowiadającej historię dziewczyny, następuje męski wokal i kawałek uderza w skrajnie szalone rewiry. Głęboki syntetyczny bass, struny mecha-wiolonczeli, klimat schizoidalny dużego miasta. Tutaj mamy jeden z klasycznych clicków Buriala, jak dobrze go usłyszeć. Całość zwieńczona jest subtelną poetyką zdelayowanych wokaliz, są delikatne jak płatki ususzonych róż, na końcu świetne, nieco indiańskie, czy nawet szamańskie uderzenie dziwnych rur, które nadaje utworowi starożytnego charakteru, kończy się to jakąś ekstatyczną wypociną laski. Kawałki na epce prezentują się naprawdę nieźle. 'Hiders' to ostry dubient przeradzający się w pędzący pociąg disco, dance tchnący ducha świąt. Świetny lifter imprezy, po ostatecznie dość długim wstępie. Nie wiem dlaczego, ale wokaliza przypomina mi nieco Michaela Jacksona. "Come Down To Us" to najbardziej komercyjny Burial jakiego znam, efekt? Nie jestem do końca przekonana, ale to może być strzał w dziesiątkę. Na pewno nie podoba mi się mdła, spowolniona, przygaszona poświąteczną atmosferą formuła użyta w preparowaniu wokali, która psuje charakter utworów z wszystkich nowszych epek.
note: "His productions are so intricate but feel effortless to enjoy and never get tangled in their own complexities. They operate in a space that can only be called “dance music” yet feel immediately familiar and cry out for repeated airings. I can say without exaggeration that I’ve listened to Kaychunk/You Know What I Feel more than any other record so far this year, and its appeal is so great I can’t foresee shelving it anytime soon. It’s no wonder Planet E, Warp, and Nonplus have all added Kyle Hall to their release schedules; you should do similarly for your vinyl collection." - LittleWhiteEarbuds.
01. Ikonoklast 02. Idiot 03. Yoshimitzu 04. Fish 05. R.E.S.O.L 06. They Are All Losing The War 07. Millie 08. Sahara Michael 09. Continue 10. Heston 11. Psoriasis 12. Video Delays 13. Look 14. Red Marker Pens
producer: Sara Abdel-Hamid
note: "After a string of 12"s on Hyperdub over the last couple years, at long last we have the debut album from Sara Abdel-Hamid aka Ikonika. "Contact, Want, Love, Have" doesn’t mess around or waste a note as Ikonika colours in and then discards the rulebook. Maybe it’s her background as a drummer in a post-hardcore band, her love of R&B and hip hop that bring in the extra dimensions that makes her music stand out from the legions. Or maybe its just her ear for an odd melody. While on the face of it the album seems to traverse a number of retro-futurist styles, including dubstep, UK funky and garage, 80s synth pop and computer game soundtracks, it remains totally contemporary, coherent and focused, making the idea of restricting Ikonika’s sound to a single genre irrelevant. In its sometimes brash tone clashes, Ikonika has produced an album that feels emotionally powerful and brave. Never obvious, and bordering on the maniacally deranged at times, her hyperactive, tough and sparse drums and bright, citric synthesizers splash new shapes and fizzes of emotion all over the place. From the first woozy breeze of the accordian-like synths of opening track "Ikonoklast", on to the deliriously twisted stomp of "Idiot", the synthetic beauty of "Yoshimitsu", "Fish" and "Heston", the computer love of "We Are All Winning The War", the mutant G-funk half-step of "Sahara Michael" through to the atonal soca-tronics of "Look" and the space funky of "Psoriasis" and "Video Delays", if you listen carefully you’ll hear one of 2010's most original producers at work."
note: "Hyperdub give a nod of respect to one of the UKs most influential underground producers with two firin' tracks from Terror Danjah and DOK. If you've been paying attention to the sets of Scratcha, Butterz or Kode 9 in the last few months you've no doubt clocked the searing heat of 'Acid'. It's got to be one Danjah's hardest cuts to date, giving a firm nod to '92 'ardkore with Belgian mentasms and stupendous stop/start rhythmic force that makes a clear case for the 'nuum genetics of Steve Gurley and co being carried through to Grime's lurching rhythmic swagger." - boomkat.
01. Cool Out 02. Waiting For You 03. One Thing 04. Earth a Kill Ya 05. Dahlin 06. Meltdown 07. I Man 08. Blue 09. Goodbye Girl 10. Lost 11. Sometimes 12. Outer Space 13. Miles & Miles
note: niesamowicie nudna, klimatyczna przepierka z king midas sound.
"The two early King Midas Sound EPs gave some idea of pair’s universe, yet, developed on a much fuller scale here, it hits repeatedly hard throughout. Right from the opening moment of Cool Out to the dying shards of Miles & Miles, Kevin Martin creates an incredibly haunting and hypnotic soundtrack upon which Roger Robinson hangs expressive vocal parts. The result is an oddly emotional nocturnal record, with enough poignancy to give label mate Burial a run for his money. Expect to find this gem his on many end-of-year lists." - themilkfactory.
note: "At home I haven't stopped hammering that LV ft. Eroll Bellot/ Dandelion12" on Hyperdub so it gives me an enormous boner that the follow up 12" has finally arrived. This time featuring vox from just Dandelion (I reckon his missus wets the bed when she sniffs him). 'CCTV' is a paranoid social comment on our vastly becoming big brother totalitarian state. The production on here is second to none. Absolutely flawless. A dark, stoned modern dub masterpiece. Some ace subtle yet cosmic effects, simple bassline and occasional acidic squelch. Flipside 'Dream Cargo' is a lot heavier instrumental cut. It goes even darker into the abyss of late night future dub with a repetitive rim shot and bleak synths, big ass kick drum and again just enough stoned sounding delay and reverb. I haven't a clue who LV ft. Dandelion are but this is another absolute smasher!!!" - normanrec.
note: 'Imagine your old 8-bit Nintendo got possessed by a dubstep demon and started blurting out all kinds of bleeps and bloops over sinister half-time beats. That's pretty much what Zomby's self-titled EP sounds like! Fans of the lo-fi video game sound and dubstep are gonna love this. Check the dizzying synth swirls on Kaliko, the wicked beeps on Spaceman, or the dubbed out 1 Up. Actually feeling Test Me For A Reason which sounds like a lost Burial track.'
Posty
